26 Ağustos 2015, Çarşamba
saat: 23:27
Yazmak iyi gelir derler ya, her zaman kolay olmuyormuş yazmak çok uzun zaman aldı bu sayfayı açmak güncük.
Yaklaşık 9 ay önce bir sabah kalktık ve ailecek büyük bir kabusun içine düştük. Ailemizin gözbebeği canım meleğim ablam emboli sonucu 4 kere kalbi durdu ve beyninin büyük bir kısmın da ödem oluştu , oysa bir hafta önce hiç beklemediğimiz bize de süpriz olan bişey öğrenmiştim ailemize yeni katılacak minik yola çıkmıştı ablam teyze olacağını öğrendiği zaman sevinçden hüngür hüngür ağlamıştı. Bebişin kalp atışlarını duyduğum sabah ablanın hastalanmasıyla kabus başladı günlerce hastane kapılarında sabahladık ablam çok şükür yaşıyordu fakat bilinci kapalıydı bu strese fazla dayanamadım aynı hafta kanamalarım başladı dolayısıyle yüksek risk düşük teşhisi ile hastane günlerim başladı.
Ablam bir hastanede ben başka hastanede yatmaya başladık
Hastane günleri minik bir can, diğer tarafta ablam Allah düşmanımın başına vermesin dediğim günler. Benim ayağa kalkmam yasaklandı en fazla 5 adım atabiliyordum buna rağmen kanamalar artarak devam etti.
Ablamdan da , hiç iyi haberler gelmiyordu neyse fazla detaya girmiyim zamanla herşey daha kötüye gitti ve aylarca bu şekilde devam ettik . Yeni den konulan bir teşhisle benim de hayati riskim arttı bu süre de miniğim beni bırakmadı çok büyük mücadele verdik ve 29 haftalık dünya ya geldi 1 kilo 150 gr. Yoğun bakım günlerimiz başladı ve 55 gün küvözde kaldık bu günleri ne sen sor , ne ben anlatıyım... Benim minik Zeynam savaşı kazandı taburcu olduğumuz günün ertesi canım ablam bizi bıraktı ve melek oldu gitmek için Beren'nin eve gelmesini bekledi kızım yanımdaydı diğer taraftan acım sonsuzdu tevekkül etmekten başka bişe gelmiyor elden ...
Minik bir özetle hayat böyle işte güncük
G&Y
