03 Eylül 2015, Perşembe
saat: 18:24
Ya kimselere soylemeyeceğim,yorulduğumda,nefes almaya ihtiyacım olduğunda gidebileceğim bi durak olsun diye keşfettiğm yer,benden sonra kerhaneye döndü 2 gündür. Bu sabah kahvaltıdan sonra hesabı istediğimde kız yanıma sokularak; inanın siz gelene kadar tek tuk gelirdi müşteriler sizden sonra bi patlama oldu acaba sizin çevreniz mi bu gelenler diyo
Ya balım surda oturanlara baksana burada tek turk sen ve benim birde calısanların.nasıl benim çevrem olabilirler diye gülümsedim.konusuyordunuz demin o yüzden dedim dedi.
Tabi böyle duşunmesine sebep olan şeyi biliyorum aslında. Yanıma oturan ingiliz kızlarla yaptığım sıcak temas onu bu düşünceye itmiş olabilir.
ama ben basit bir zamparalık yapıyodum o an.
Kız beni ingiliz sanmış kemik gözlük ve yeni tras olmuş kaymak gibi cildimle görünce.
Aramızda yuzeysel bi muhabbet başladı. Fakat muhabbet derinleştikçe benim ingilizce bitiyor,can cekişiyordu.
Ya ben ne anlarım ingilizce tablo yorumlamaktan. Klişe bi şekilde sürrealist dedigim anda kızın gözleri büyüdü. Sanattan anlıyormuşsunuz dedi. Dedim sen turkçe konuşmayı bilsen sana öyle sanatlar anlatırımki aklın çıkar.
bide ben ingilizce konusurken acayip sıkılıyorum ya. kafamın bi yanı hep türkçe düşünüyor.. buda beni çok yoruyor.
yani ben adını sorayım,manitası felan varmı ögreneyim, bir iki gögüslerine iltifat edeyim bu kadar ingilizce bana yeter.
bundan sonrası beni kasıyor.
neyse bugün kharondan cıktım tam yanda thalesin yanında bir adam beni şşt pşşt diye cagrıyo. lan adamıda tanıyorum ama cıkartamadım. megersem su senin için bu şehri bombombombalarım diyen faruk ka. abi dedim hayırdır rollermi değişti artık ünlülermi yoldan adam çeviriyolar diyince bastı kahkahayı. keşke basmasaydı ama bir insan bu kadar itici gülebilirdi anca. ayakkabısını agzına sokasım geldi yani.
kulaklıgımı cok begenmiş nerden aldın diye sordu.
sonra otobüse atladım, eve gidicem yolda durakta bi kadın otobüse binmeye calısıyo önünde kızının bindigi bebek arabası var. kapıya yakındım hemen fırladım yardım etmek için.arabayı kaldırıp içeri koydum içinde kızla. kız bu esnada gözlerini benden ayırmadan beni izliyo.
aslında bebek arabası için biraz büyük bi yavruydu ama cok sevimliydi be.
tam ben bunları düşünürken annesi teşekkür ettikten sonra cesaret buldu galiba benimle konusmak için.
-sen süpermen misin? diye sordu bana:))
işte o an kendimi gerçektende süper kahraman gibi hissettim. çocukları çok seviyorum,onlardanda böyle bir iltifat gelince özgüven tavan yapıyor bende:)
Neyse gunce 3 gunluğune kedi babasıyım.ufuk tatile çıktı kediyi bana bıraktı. Artık beraber capkınlıga çıkarız, buda ayak fetişistmidir nedir yalayıp duruyo. kızım dur yav laftanda anlamıyo bak. dur ben sunu biraz iple oynatayımda yorulsun yatsın.
