19 Eylül 2015, Cumartesi
saat: 05:06
20'li yaşlarımdaki o umut dolu halimi özler oldum.. Beklentisi büyük insanlar için büyük yıkım bir Steve Jobs olmadığını farketmek.
Düşünüyorum..
Keyifsiz/depresif vakitlerimde daha verimsiz çalışıyorum, evet; üniversite sınavlarına hazırlanışım gibi, notlar bana bakıyor, ben notlara.. Mutsuz oldukça verimsizleşiyor, verimsizleştikçe mutsuz oluyorum. Ne b.k dolu bir çukur!.
Telefon bekliyorsun, evini-arabanı almayı bekliyorsun, doğru kişiyi bekliyorsun, terfi bekliyorsun.Bekliyorsun. öylece bekliyorsun. Ömür bir şeyleri bekleyerek geçiyor; hele ben gibi yaşamayı bilmeyenler için.
Teoride çözüm basit.. İp gibi ince bir kader; sola düşersen cennet, sağa düşersen cehennem.. -Ki öyle de oluyor bazen; her şey sen farkına dahi varmadan tıkır tıkır yoluna giriveriyor..
Şaşırtıcı..
Doğru bildiklerin, savunduğun değerler, hayattan beklentin, içinde altın kuru keyfin yerinde hissettiğin cam fanusun..
30'una dogru tanıyor insan kendini, potansiyelini.. Aslolan şu; o fotoğrafla gurur duyuyor musun, duymuyor musun? Hani 'fucked up' derler; bok mu etmişsin o potansiyeli, yoksa sadece hayat mı bunu yapan?
Denedin, biliyorum. vazgecme volkan tekrar dene.
www.youtube.com/watch?v=_CoLnARYTSY
