02 Ekim 2015, Cuma
saat: 00:27
Ben üzülüyorum yanımda yoksun ağlıyorum yoksun annemle tartışıyorum yoksun her sey üst üste geliyor yoksun kendimi o kadar caresiz o kadar yalniz hissediyorum yoksun ölmek istiyorum yoksun bissuru sana gore bahane bana gore ölümcül sebep ama yoksun. Kimse yokki senin yoklugunu niye yadirgayim en yakinlarim yokki sen niye olasin. Ben artik yaşamak istemiyorum o kadar yoruldumki omuzlarim tasimiyor hicbi yuku. Her seyi düşündüğümü sandigim halde annem bunu adi gibi bildigi halde bana düşüncesiz dedi. Hakliydi dogruydu huzursuluk cikarmistim sucluydum . herseye herkese yüktüm. Bi seylerin güvencesi garantisi olamadim . ben kendime o kadar guvenmiyorumki neyin yüklüyorsunuz omuzlarima diyemedim, kabullendim tamam dedim ama sen yine yoktun . sen beni anlamiyordun . beni anlamiyorsun dedigimde ben essekten düsmedim ki nerden bilebilirim dedin. Sen de hakliydin. Ama ben her zamanki gibi haksizdim. Artik o kadar cok gitmek istiyorum ki o kadar yoruldum ki sen beni yine anlamazsin cunky esekten dusmedin. Bunlari ağlayarak yaziyorum belki icim aciyor belki bir daha kirildigim yerden ayni sekilde kirilacagim belki yine uzulecegim belki 19 yasinda olmak cok zor yad bana oyle geliyordur yine sen haklisindir bunlar senin hic umrumda degildir. Zaten ne zaman hangi dedigim umrunda oldu. Hala agliyorum artik hicbisey istemiyorum mutlu olmakta istemiyorum ne yapam gerekiyorsa ne kadar asgari yasayabilirsem yasayip defolup gitmek istiyorum kimseyi daha fazl uzmeden kirmadan annemi aglatmadan senin beni anlamani beklemeden babama daha fazla masraf cikartmadan kardeslerime yük olmadan ne kadar erken gidersm o kadar erken ölmek istiyorum. Rabbimden sadece bunu istiyorum. Benim hatalarim beni geçti. Daha fazla kimseyi üzmenin anlamı yok. Bitti
