02 Ekim 2015, Cuma
saat: 02:10
Hayatım boyunca yapmak zorunda kaldığım en zor iş di ablamın eşyalarını toplamak,yatak odasına girdiğimiz de onun kokusuyla solumak, kokusunun sindiği kıyafetlerine dokunmak tarifi imkansız sonsuz bir acı...
Tek tesellimiz artık onun acı çekmiyor olması rüyalarıma geliyor çok mutlu gözüküyor ,sarılıyoruz doyasıya öpüyoruz birbirimizi böyle gecelerin sabahın da biraz gülüyor yüzüm...
Ablam hastalandığından beri kızlar annem de kalıyorlardı ve orda yaşamaya devam edecekler onların eşyalarını da taşıdık ve o ev ile bütün bağımızı kopardık.
Annem ile babamın bir kızı gitti iki kızı geldi yanlarına biz hepimiz birbirimize iyi geliyoruz gerisi yalan dolan...
Aklıma geldi bir zamanlar yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen bir gurup arkadaşım vardı. Duyanı vardır duymayanı bilenler de bilmeyenlere bişe söylememiş olacak ki, bir Allahın kulu baş sağlığı için aramadı sonuç olarak bir kişi dışında kimse beni aramadı hee bide mesaj gurubuna eklemişler beni, araların da ne zaman buluşucaklarına dair goy goy yapıyolar sanki benim için her şey çok normalmiş gibi , biz ne ara bu kadar duyarsız olduk bilmiyorum⚡
G&Y
