11 Kasım 2015, Salı
saat: 00:02
bu keyif alamama durumu daha ne kadar sürecek hala acaba? yani bu kadar nasıl hiç bir şeyden keyif alınmaz ya. içimde sadece bir hissizlik ya. kediyi seviyorum ama hiç bir şey hissetmiyorum. fü oyununa gittik bu akşam babamla, hani babamla tiyatroya gitmiş olma durumu yeterince duygusal, oyunda duygusal hatta oyunun sonunda duygulanma hali oluyor falan ama mına kodumunun hiç bir hissini hissedemiyorum. sadece düşünüyorum. aaa bu çok duygusal. nasıl kapalı bir kalp bu , ne yaptılar sana evladım diyesim geliyor. ama en azından hareket edebiliyorum. işime karşı hiç bir şey de hissetmiyorum. hepsini yarın ceketi alıp çıkabilicek kadar sahiplenebiliyorum. hiç bir aidiyet yok sanırım. hani babam şaka sanıyor ama kedi bugün ölse yarın sokaktan diğerini alırım üzülerek. hani yenisini alırız tarzında. işimle ilgili biri konuştuğunda satıcam zaten diyorum :) babam için tşk konusu bile oldu.
babamla şu arkadaşlık olayının son sınırlarına geldik. daha zorlamaz umarım. en son 2 yıldır sigara içmeyen adama sigarasını verip arkadaşından çakmak vermeye başladım. bi sonraki adımda bongunu yakarken bulmaktan korkuyorum kendimi.
