17 Kasım 2015, Salı
saat: 01:57
Bu aralar kendime çok üzülüyorum. Ve sanırım sana yazmadan uyumam mümkün olmayacak. Nasıl derim nasıl tanımlar nasıl anlatırım pek bilemiyorum ama ancak şimdi yapabilirmişim gibi geldi.
Ve sanırım ancak toparladım.
İnsanın geçmişte yaşadıklarını hak etmediğini düşünerek üzülmesi bir level, başkalarının o kızı hak etmemiş olduğunu düşünerek o kıza uzaktan bakıp üzülmesi ayrı bir level.
Son dönemde yaşadıklarım eksponensiyel artan sabır taşı çatlama kat sayıma baya bir ekleme yaptıysa da bundan bir süre önce bir gece kendimi tutamayıp ağlamama engel olamadım
Çok eskilere gittim hem de. Kendime baktım iyi niyetime baktım neler düşünmüşüm neler hayal etmişim karşısında nasıl aptal yerine konmuşum irdeledim... gerçekten 22 yaşında kötülüğün nefretin kinin kelime anlamlarını dahi bilmeyen çocukken bir anda kendimi 26 yaşında hepsini öğrenmiş deneyimlemiş kimisini sindirmiş biri olarak bulmuşum.
Şimdi ufak ufak özüme dönmeye başladıkça ve kendime yakıştıramadığım bazı şeylerin artık insanların hırpalamasından ötürü yakışmasa da bana yerleştiğini gördükçe bakıp bakıp o saf kıza o kadar üzülüyorum ki... keşke tekrar o olabilsem dediğim bile oluyor
Ama ryoma den deki gibi değişim geçirdim ben. Ve aslında iyi niyetli bir insanın saf bir insanın nasıl duyvularını saklamakta usta bir yönetme ordusuna dönüştüğünü gördüm
Bende de olan bu
Acımasızlaştım
Sevmesem de böyle
Yoksa üzüldüğümde her an her şeyi bkrakıp gştmeye bu kadar hazır olacak gücü kendimde bulamazdım
İnsanlara ruhlarına ve duygularına artık acımasız olmaya başladım sanırım
Örn annem xxxx nasıl dediğinde sorunum olmasa bile bazen adını bile zikretmek istemiyorum o kişinin. Adını duymak bile ense tüylerimi havaya kaldırıyor zira artık kimsenin sıkıntısı derdi yüzünden yapacapı suratı tribi çekemiyorum
İnsanlara tahamülüm sıfır
Birinin derdi çekilecekse yoruldum artık o ben olayım insanlar benim derdimi çeksin madem
De bakıyorum kaç kişi o kadar değerli ki... kaç kişi derdimi anlatmama değecek kadar önemli
Keşke eskiden de o saf çocukken de ben görebilseydim. Kimdi ki o insanlar o kadar değer verdim o ladar üzüldüm ağızlarından çıkanlara
çöp tenekeleri
