18 Kasım 2015, Çarşamba
saat: 10:49
45 dakikalık konuşmanın son 20 dakikası bağırış çağırış itiş kakışla geçti..sen bana hala ne yapacağımı nasıl yapacağımı boşandıktan 2 sene sonra bile dikte etmeye çalışıyorsun ve hala zihniyeti yanlış olanın hayal dünyasında yaşayanın ben olduğumu söylüyorsun ya ne diyeyim ben sana..koydum telefonu sehpaya şarabımı yudumladım en sonunda..bardak bittiğinde hala aslında şöyle yapmalıydın böyle demeliydinler devam ediyordu..
Ben gerçek dünyanın ne olduğunu her türlü bedelini ödeyerek çok iyi gördümde sen oturduğun yerden ahkam kesmekten bir türlü vazgeçemedin ya la..
Seni affediyorum..bu evliliği aslında bozan ben değildim sendin..ömrü çürüyen saçını süpürge edende bendim sen değildin..19 sene ayakta tutmaya çalışan aslında bendim süreç başlayınca yapmaya çalıştığın tornistan hiçbir zaman yetmeyecekti..
Senide affediyorum.. kendime reva gördüğüm suçluluk psikolojisini ve vicdan azabını da affediyorum..
Sıra geldi artık 18 inden gün almış oğlumla konuşmaya..
Son ana kadar sabreden adam olmak , o zamana kadar olan süreci değerlendirmeyi transit geçip sürecin kendisini veya sonucunu değerlendirmeye ve beni suçlu ilan etmeye çalışan bazılarında alışkanlık haline geldi anlaşılan..
Bu bazıları da ya beni anlayacaklar ya da yolları açık olacak..uğraşmam gereken başka konular varken artık abesle iştigal halini aldı bu şey..
