23 Kasım 2015, Pazartesi
saat: 20:50
sevgiden gözüm döndüğü anlardaki halimin adıydı "cazu". hani böyle "içime sokasım geliyo" denir ya, öpmek sarılmak kesmez, şiddete dönüşür elinin ayarı kaçarsa. "cadı"dan esinlenmiş bi uydurma olsa gerek. komik olan, bana "cazu" dediği o anlarda, sanki kelimenin etkisiymiş gibi onun da aynı göz dönmesinden muzdarip hale gelmesi, dişlerini sıkmadan söyleyememesiydi. sadece öteki için/ötekinin yanında ortaya çıkan/var olan kişiliklerden işte.. ne kadar naifmişiz, dünyaya saçılıp kirlenmeden önce en saf halimizmiş.
çok garip, köprünün altından o kadar çok sular aktı ki, o günleri kendi başımdan geçmiş gibi hatırlamakta zorlanıyorum.. sadece böyle, artık "ben" dediğim şeyin değişmez bir parçasına dönüşmesinden kaynaklı, elle tutulmaz-gözle görülmez, mutlu-huzurlu bir nostalji hissi veriyor.
