01 Aralık 2015, Salı
saat: 00:31
Keşke daha çok şey yazsaydım senle benle anılarımızla alakalı.Çok değil birkaç yıl geçti sadece ama ben o kadar az şey anımsıyorum ki bu dolu dolu yaşanmışlık hakkında.Sen bilmiyorsun hatta tahmin bile edemezsin ama aklıma gelen her anımız yüzüme kocaman bir tebessüm olarak oturuyor.Bazen unuttum dediğim anımız bir klip(mabel matiz-yaşım çocuk) olup karşıma çıkıyor.O an anlıyorum ki unutmamışım hafızam ötelemiş sadece.Bazen bir filmin fragmanında (by the sea) 50.saniye olarak beliriyor.Hakkında çok iddialaştığımız şapşal anımız gülümsetiyor beni.Aslında o bana ilk inanmadığın konuydu gerçeği hep tahmin ettiğin gibi kabul ettiğin.Hafızamın ötelemedigi şeylerde var.Mesela en sevdiğin yemek,uğurlu sayın,en sevdiğin şair, gülümsediginde seni rahatsız eden benimse en sevdiğim o detaylar,ellerin,öpüşün, en çok sevdiğin/sevdirdigin o film... Aşk nefrete ne yakınmış ne kadar uçlarda yaşamışım.Ne kadar da Sevmişim.Keşkeyle başladım ama iyiki ile bitiriyorum.Güzel olanları bıraktım diğerlerini hafızamda kaybolacak bir koseye öteledim gitti.AA bir de affetmeye kendimden başladım en güzel şarkıları armağan ettim bize, anılarımıza.Ben hikayemize saygıyla başka bir son yarattım beynimde ve tüm kalbimle inandım.Zaten o videoyu da hiç görmemiştim ki o şiiri de hiç sevmezdim.
