04 Aralık 2015, Cuma
saat: 23:58
İki gündür burada kafa ütüledim sanıyorum. Genel bir konuda. Şimdi biraz da özel konularda ütüleyeyim.
Kırgınlıkların geçmesi zaman alıyor. Çok zaman alıyor. Bu konuda kendimi çok çaresiz hissediyorum. Umut değil, her şeyin farklı olmasını ummak değil bu, bu bir çıkmaz sokakta aynı duvara toslamak mütemadiyen.
Yine aynı şeyi yaptı. Yine ortalığı karıştırmak için elinden geleni ardına koymadı. Öyle ufak, öyle önemsiz bir konuda dahi haklı çıkmaya dair bunca çabası, ne bileyim, ben ayrı birinden çıkmışım gibi. Sanki beni yetiştiren insan ve insanlar bu kişiler değilmiş gibi. Her şey çok canımı sıkıyor, beni ölümüne bunaltıyor. O an, çığlıklar atıp, herkesin yüzüne tükürüp mekanı terk etmek istedim. Yine de sakin kalmayı başardım. Herhalde ilaç sayesinde. Dur, sakin ol, bitecek derken bir anda kendimi tutamadım: YEMEK YİYOR MUSUNUZ? diye bağırırken buldum kendimi. Olanca soğuk ve mesafeli bir tonla.
Yaşadığım şey tam olarak 22 yıldır sürüyor. 22 yıl. Yazıyla yirmi iki. Dile mi kolay, sanmıyorum. Ne zaman artık yeter desem, yine alttan almayı başarabiliyorum. Herhalde kerizlik budur. Keriz gibi her şeye rağmen herkesi affedip herkesi sevmeyi başarıyorum. Bu mantıksızlık timsali. Beni kendilerini taşımam için büyütmüşler. Bunu anlıyor ve kendim için biraz üzülüyorum.
Bir hayatım olacak mı? Tüm egolarından, haklı çıkma savaşlarından, onların doğrularından bağımsız. Keşke insanlar tümden kötü olsa. O vakit işim çok kolaylaşırdı. Şimdi nereme vuracaklar acaba diye bekleyip duruyorum.
Bunların hiçbiri beni ilgilendirmemeliydi. Ben yalnız kendi hayatımla başa çıkmalıydım. Acaba bu şans bana niçin verilmedi? Nerede hata yaptım?
Kime güvensem çevremdeki her şeyi yıkmaya yeminli bir hoyrat gibi benzer eylemlerde bulundu. Ben niçin hala aptal gibi, ahmak gibi insanlara güvenmek için yanıp tutuşuyorum peki? Bu benimki ömür değil, yalnız hayatta kalma çabası. Elimi tutan insanlar da git gide eksiliyor. Ben eksiliyorum. Eksilmek istemezdim. Üç beş kişilik hayatımdan şüphe etmek, onlara dair hayal kırıklıklarını yastık altında biriktirmek istemezdim. Benim hatalarım, tüm bunlara karşı, denkleşmiyor, keşke denkleşebilseydi.
Şimdi hüzün ve hayal kırıklığından bahsediyorsam bu şarkıyla son erdirmem uygun gibi geliyor güncemi: www.youtube.com/watch?v=5swB3nDyXno
Hoşçakalın. Ama Bu defa söz.
