14 Aralık 2015, Pazartesi
saat: 09:46
Tam 6 yıl oldu bugün, hayatta en sevdiğim insanla, 'annemle' vedalaşalı..
Çocukluğumdan beri kendimi hazırladığım anlardan en önemlisi buydu muhtemelen. O günü dün gibi hatırlıyorum. Tahmin ettiğimden daha kolay atlatır gibiydim başlarda fakat zor olduğumu anlamam için tecrübe etmem gereken diğer durumu hesaplayamamıştım.
Evi çekip çeviren, tüm sorunlarımı sorunu gören, beni bilen, anlaşılmadığımda anlaşılmamı kolaylaştıran, uzaklara daldığımda aynı yöne bakan, susup konuşmak istemediğimde susan, hayallerime katkı sunan, aynı benim gibi gülen, benim gibi üzülen,
Yani aynı BEN..
Anneden ziyade en iyi dertleştiğim ve en mutlu anlarımı paylaştığım kişinin fiziki vedası artık bir sorundan çok daha fazlasıydı. Kendimi en yalnız hissettiğim dönem bitecek gibi değildi. Bununla birlikte hayat da normale dönmeye başlamıştı sanki; "iş, aile, sorumluluk, faturalar, vs.." Normal olmayan benliğim ise büyük bir farkındalığa ulaştı tesadüfen.
Birilerinin dediği gibi yıllar geçecek, acılar hafifleyecek, hayat tüm ürünleriyle hepimizin zihnini oyalamaya devam edecekti. Yani uyuşacaktık. Peki bu nasıl gerçek olabilirdi...
uyuşarak, uzaklaşarak nasıl görebilirdik görünmeyenleri, gerçeği nasıl idrak edebilirdik...
Haftada bir iki kez ziyaret ederim annemi ve tanımadığım binlerce ölümlüyü. o dönem çok sevdiğim bir yakınım yılların hızla geçeceğini buna kendimin dahi inanamayacağını söylediğinde pek inanmamıştım. Ödemekte zorlandığım bir kredi inatla beni gerçek olmayan dünyanın içine çekecekken mezarlıkta inanılmaz bir gök görültüsü işittim. İnanılmaz bir yağmur yağmaya başladı, Korkunun ve tedirginliğin yerini alan damlalar tüm düşüncelerimi ve karmaşayı temizler gibiydi. "Huzur gerçeğin olduğu yerdedir" dedim o 'an'. yalnız olduğumu kabul etmemle tebessüm etmem bir oldu. Hayatta kendimi en yakın hissettiğim insan ölümsüz olmadığımı kulağıma fısıldadı. Kalan zamanı sevdiklerimle kaliteli bir şekilde yaşamaktan başka şansım kalmamıştı. Doğrusu da buydu !
Gerçek olan üzemez, can sıkıcı olan kalanların trajedisidir. Bakmadan gülebilirsiniz, konuşmadan anlatabilirsiniz, dokunmadan hissedebilirsiniz, çünkü sevgi içinizdedir...
SEVGİ kalbimizden eksik olmasın !
