17 Aralık 2015, Perşembe
saat: 22:12
saat: 21:51
Tumblr a yazdığım Japonya yazıları başlıklı yazıda insan ismi geçirmek istemediğime karar verdiğim için ilgili teşekkürlü kısmı buraya yazmak istiyorum içimde kalmasın
Bir süredir yazsam da nasıl yazsam, nasıl kategorize etsem diye düşünüyordum.. Kısmet, düşündüğüm günden neredeyse tam 1.5 sene sonrasına imiş.
Şimdi monbukagakusho scholarship’i almış bir Japonya yolcusu olarak, neden Japonya’nın bende tutku haline geldiğini dün çıkardığım fotoğraflara bakarken hatırlamam ile, ancak yazmaya karar verdim.
Bazen bir şeyi çok istersiniz, tam olmayacak dediğiniz anda oluverir. Ve bu sürede siz o kadar çok şeyle haşır neşir olmuşsunuzdur ki, neden istediğinizi unutverirsiniz.
Bu stressli dönemlerde yanımda olan herkese teşekkür ediyorum ki bilhassa bu insanlar annem babam ve hocalarım ile Orkun, Özlem, Halime, Murat, Elif ve Umut’tur sanıyorum. Elbette Uğur’un “tamam kanka sakin ol” deyişini Ender’in de “Sen yapamazsan kimse yapamaz” deyişini unutmamak lazım.
Ancak sanırım en çok da ailem çekti stresimi. Onları ayrı bir yere koyuyorum bu süreçte.
Zamanında beni zorla o staj işine sokarak yönümü Japonya'ya çevirmeme vesile olan Orkun'u da bambaşka bir yere koyuyorum elbette..
Bu üç kişi bu iş konusunda fazlasıyla özeller.
Neyse.
Sonuçta kimsenin hakkını yiyecek değilim.
