24 Aralık 2015, Perşembe
saat: 13:52
ÜŞÜYORUM.
ankaranın kara ayazında soğuktan yanarken parmaklarımın ucu yürüyorum beyaz gökyüzüne doğru.
bir yerlere yetişmek için değil de sırf kendiyle kalabilmek için, kendinde kalabilmek hatta, sokakları arşınlayan insanları seçiyorum, kendimden biliyorum, suretleri benziyor birbirine.
aynı düşünceli tavır aynı yorgun bakışlar ve o anın boşvermişliği..tek amaç da bu değil mi aslında o anı es geçebilmek.. hem düşüncelerle savaşarak hem de onları tiye alarak bir adım daha atmak.
yürüyüş arkadaşlarıma selam olsun...
dyg
