25 Aralık 2015, Cuma
saat: 05:03
Huzura dair düşlediğim birçok şey yanımda uyuyor şu an. Çocukluğum, bir kedi ve kendimi anlatma çabam. Ya hayat beni sürekli olarak şaşırtıyor. Ben de biramı yudumlayıp sevdiğim şarkıları dinliyorum. Aslında hayattan beklentilerimden biri de bu. Tümü desem olmaz.
Kedi de, uyuyan kişi de beni anlamıyor. Ben de onları keza. Bundan ölesiye korkuyorum. Ha, daha evvel anladığım ve kendimi anlatabildiğim insanlara bakıyorum da -bu her ilişki çeşidi için geçerli- ne kazandım? Hatta kazanmak değil de, ne yaşadım sonrasında? Hüsran. Belki de beni anlamadıklarını düşündüklerim beni huzura bir adım daha yaklaştırır. Bilemiyorum. Hayattan yalnız haddimi bilmeyi öğrendim sanırım. Ve tek övüncüm de bu.
Umudum kaldıysa hala, burada doğacak yeniden. Korkularımı da yeneceğim. Geçen gece akrebi alıp attığım gibi. Üzgünüm ama kendi ölmüş, benim suçum değil. Bir sifonla yeniden başlamak istiyorum.
Bir, iki, üç diyelim.
Günlerden bağımsız hissettiklerimiz falanlar filanlar: www.youtube.com/watch?v=IF_OVdPzu_Y
