26 Aralık 2015, Cumartesi
saat: 11:29
2015 in son Cumartesi günü.
Bok gibi geçen bir yıl ve onun bok gibi başlayan son Cumartesi günü.
En çok düşündüğüm,en çok öğrendiğim,en çok ağladığım, en çok pişman olduğun, en çok büyüdüğüm, en çok değiştiğim, değiştirildiğim , ve başka diğer olumsuz olan ne varsa hepsinin olduğu yıl bu yıl.
Üzgünüm. Kendimi kötü hissediyorum.
Instagram da okumuştum. Zeynep Selvili, psikolog bir kadın, "her zaman iyi hissetmek zorunda değilsiniz. Hayatınızın gayesi iyi hissedebilmek olmasın. Hissedebilmek olsun." diye yazmıştı. Ogün bugündür ne zaman kendimi kötü hissetsem bunu getiriyorum aklıma. Ya hiç hissedemeseydim ? Sevinmen lazım diyorum en azından hissediyorsun. Ama tabi bazen yetmiyor. Fakir avuntusu bu da diyorum. Sonra düşünmeyi bırakıyorum.
Çok düşününce de bişey olmadığını gördüğüm bir sene oldu zira.
Neyse zaten içim kararmış. Bide 2015 in geri kalan enlerini aklıma getirip buraya not etmicem. Sonra okuyup okuyup bide ona üzülüyorum. Ne malım bazen.
Zaten camları açtım ev havalansın diye. Hava buz gibi. Götüm dondu. Gideyim evi temizleyeyim. Biraz ağlarım. Sonra sıcak bir tarhana çorbası yaparım kendime. Mis. Kahvaltı etmedim daha. Sonrada markete gideceğim. Sonra da dükkana. Müdür akşam erken çıkıyor. Ben kapatacağım dükkanı.
En aklımın almadığı ve şaşırdığım da ne biliyor musun günce ? Yemek yemek ve ağlamak artık rahatlatmıyor. Bu kadar değişmiş olabileceğimi tahmin etmiyordum hiç.
Görüşürüz.
