27 Aralık 2015, Pazar
saat: 12:00
Eniştemle gene kavga ettik gece
Babasını kaybettiğinden beri kendine gelemedi, toparlan artık diye silkelemek istedim. abuk subuk laflar etti bana. sanki ben üzülmedim gibi. lan hayat devam ediyor işte ölenle ölünseydi ben bu yaşıma kadar kaç kere ölmüştüm dedim. yok laf anlamıyor,üstünede gitmek istemiyorum acısına saygı gösteriyorum ama beni zor durumda bırakıyor müşterilere karşı. herkese babasını kaybetti mazur görün diyorum ama nereye kadar. el adamı bigün anlayış gösterir ikinci gün nerde benim malım diye isyan çıkar.
dün gece bildiğin kafayı yedim, kaç gündür biriktirmiştim içimde öyle dolmuşum ki.
şu işten kurtulup başka bi yere kapak attığım gün mutlu olurmuyum bilmiyorum ama burada kaldıkça ömrümün kısaldığını düşünüyorum.
hayal ettiğim hayattan o kadar uzaktayım ki. tutunacak tek dalım büşra var. oda olmasa zaten nolurdu halim bilmiyorum.
onun yanında olmak,küçük bi çocuğun lunaparka girdiğindeki gülümsemesi gibi, dönme dolabı gördüğünde küçük yüreğinin pırpır etmesi gibi.atlı karıncaya bindiğinde mutluluktan başının dönmesi gibi.pamuk şekeri minik elleriyle koparıp parmaklarının ucuyla yerken parmagındaki şekerleri minik minik yalarken aldıgı o lezzet gibi.
nasıl seviyorum kendim bile şaşırıyorum bu halime.
şu hayattan tek istediğim şey onunla olmak, onu yaşamak, hatta onun gibi güzel bi kızımız olsun. adı ne olurdu simdi birden aklıma gelmiyor, ama hayal olabilir. nasıl olsa buda bir hayal değil mi.
güzel bi aşk filminden sonra veya bi andre rieu yada lara fabian konseri dönüşü yapardık o aşkın meyvesini.
ne bileyim böyle şeyler dönüyor kafamda sürekli. içimde hep onun olduğu hayaller içimi ısıtıyor. tıpkı gülümsemesini gördüğüm zamanlarda olduğu gibi.
www.youtube.com/watch?v=QeYke08Xuws
