01 Mart 2016, Salı
saat: 20:12
İki yıl önce bugün nasıl heyecanlıydım. Yarın nişanım vardı. Masal isimli bir teknede, evlenme teklifi aldığım kız kulesinin dibinden başlayıp İstanbul'u turlayarak nişanlandım. İnanamıyorum ama.Etrafım sevdiğim insanlarla dolu. Mutluluktan ilk defa başım dönmüştü. Düşünsene , inanamadığın , nasıl haketmiş olabilirim bunca güzel şeyi diye düşünüp cevabını bulamadığın bir soruyla boğuşuyorsun. O kadar kör olmuşum ki demek ki mutluluktan..
Sonra evlendim.
Ve şimdi.. Üzerinden koca iki yıl geçmiş olan mutluluğumu hüzünlenerek hatırlıyorum. Onu da sabah annem hatırlattı. Ben uzun zamandır herşeyi unutuyorum çünkü.Oysa hiç unutmazdım. Uzun zamandır çok yorgunum ama. Ondan unutuyorum sanırım. Annemin hatırlatması daha çok üzüyor ama beni.
Çünkü annem öyle günleri hiç hatırlamazdı eskiden. Ama demek ki hala alışamadı o da benim gibi. Hala hep beraber olduğumuz günleri özlüyor. Üzülüyor.
Ah kadın. Neden bu kadar sana benzedim sanki.
Seni herşeyden çok seviyorum anne.
Ama herşeyden çok.
