13 Mart 2016, Pazar
saat: 22:29
Duygusal destek sağlamak zorunda olmak benim için büyük bir külfet. "Zahmet etme" denir ya... Gerçekten zahmet ettiğimi hissediyorum. Zorunda olmak, diyorum ama asıl durum insanların benim onlara duygusal destek sağlamak zorunda olmuğumu düşünmeleri. Ve fakat işin aslı öyle değil. Öyle değil çünkü ben bilinçli olarak o duruma düşmeme politikası izliyorum. Bu işin de politikası, bir ekonomisi var tabii ki. Ben burada satıcı/sağlayıcı konumunda oluyorum ama, ne yazık ki, sizden istediğim bir şey olmayınca bana teklif edebileceğiniz bir şey de olmuyor; ben de satıcı konumu kurt kapanından kurtarıyorum kendimi. Bu kurtuluşa kendi seçimlerim sonucu ulaştığımı iddia etmiyorum. Ben de normal olanın duygusal açıdan desteklenerek yaşamak olduğunu düşünerek yetiştim. Sadece krizlerimle yalnız başa çıkmak zorunda kalınca bunun nasıl yapılacağını öğrendim. Umarım densizin biri hileyle, büyüyle falan bunu elimden almaya kalkışmaz.
