13 Mart 2016, Pazar
saat: 23:41
Her zamanki gibi içime atıyorum. Hatayı hep kendimde arıyorum. En sonunda da kendime acımaya başlıyorum. Kin doluyorum. Kendimden, hayatımdan nefret ediyorum. Yaradılışıma lanet yağdırıyorum.
Oysa o bütün mesajları net olarak verdi. Benim kabul etmekten itinayla kaçındığım net mesajlar...
Sabrın sonu gerçekten selamet mi? Yoksa boşa mı kürek salıyorum?
Mutlu olmadığım zaman, elimde bir fırsatım varsa, beni mutsuz eden her neyse hayatımdan çıkartırdım. Bu kez sabrediyorum. Umut ediyorum. Alışık olmadığım şeyler beni zorluyor.
Değişim her zaman zordur.
"Değişiyorum. Ve içimde geriye dönmek korkusu var."
