15 Mart 2016, Salı
saat: 14:21
Yazacak seylerım var ama işime gelmıyo.. Ceren geldi İstanbul dan haftasonu. Tüm kinini kustu deyim yerindeyse.Kasımda gittiğimde sadece 2 saat görmüştüm onu.. 10-15 dakika boyunca bağırdı. Sakinleşmesini bekledim sessizce. Haklıydı çünkü. Evini temizlemiş, kuzenleri gelecekmiş onları iptal etmiş onda kalacagım diye.Hepsinde haklıydı işte...
Sonra benim üstüme yürümeye başladılar Duyguyla bir olup :). Bu hayatım nolacağmış böyle , hayatımda 5 tane insan varmış , ölsem mezarıma gelecek adam yokmuş :)
Farabi meselesini konustum cerenle. Bu okulu okumam için arkamdaki en sağlam adam oydu. eğer bunu da okumazsan artık görüşmeyelim bundan sonra diyerek rest çekmişliği de var.. Ben Farabi yi bi ayine , anma törenine dönüştürmek istemiyorum. Her estiğinde Sakarya _ İzmit ' i su yoluna çevirmek istemiyorum.
Böyle bir lüksüm de yok zaten artık.
Birde çalışmak zorunda olduğumdan okuldan akademik anlamda yararlanamayacağım kanısına vardık.Ben ki derslere girebildiğim zaman mutlu hissediyorum kendimi .. Bu kadarı yeter.
Tüm bunları birleştirince burada kalmanın yerinde olacağına karar verdik.
Birsenciğimin biletini aldım. Kızlar en son bakarız demişlerdi. Bende tekrar birsey demedim .
Sana bir şey itiraf edeyim mi yalnız gitmek istiyorum o konsere. Boşveri dinlerken kimse olsun istemiyorum yanımda..
