19 Mart 2016, Cumartesi
saat: 11:57
Ankara hapishanesinden merhaba.yaşıyoruz işte bu cehennemde diyor ya.kapı dışarı çıkmaları minumuma indirerek yaşıyoruz.dün bizimkiler babaneye gidene kadar karnıma ağrılar girdi.o arabada ben yokum ya.olacaksa hepimize olsun die düsünmekten kendimi alamıyorum.minnoş gayet az insanın olduğu mahalle içi bi kreşte olduğu içinde içim biraz rahat.artık ev iş arası ölürsekte ne yapalım kısmet.
Dün edirnedeki yengemin lenf kanseri olduğunu öğrendim.bizim aile ilişkilerimiz çok küvetlidir.yenge demek bana abla demek gibi.bu sabaha kadar arayamadım bile.ne dicem diye.cok üzüldüm çok.ama sabah arayınca gayet rahat konuşuyordu.lafın arasında ben iiyim siz iyi olun ki ben de iyi olayım dedi.birden yandı ampul.her arayan acır gibi konuşuyorsa hasta önce çevredekileri ikna etmesi gerekiyor iyi düşünmeye davranmaya.tamam tamam herşey yolunda demek zorunda bırakıyoruz.herşey yolunda tabi ne gerekiyorsa o yapılacak.yine de cok zor.dayım biraz despot bi adamdır öyle çok ezdi ki kadıncağızı sonuç bu olacaktı tabi.
Hayat boş takılmaya bak.buarada zoocoğrafya çalışıyorum,ne zevkli konuymuş
