21 Mart 2016, Pazartesi
saat: 22:17
Hiçbirşeyi fazla istemem gerek, neyi deli gibi arzulasam, plan yapıp heveslensem sonuç
bugünkü gibi oluyo. Unutmamak için yazacağım bunu.
Konserin iptal olma ihtimaline karşın twitter hesabını kontrol ettim. Zaten internet
yavaşolduğundan fazla karıştıramadım. İptale ilişkin hiçbir şey göremedim.
Hazırlanıp 18:30 da çıktım evden. Kültür Merkezine tek dolmuş var, o da önünde
indirmiyor. Ve yürüdüğün mesafede ışık yok, yollarda insan yok. Sadece arabaların
geçtiği bir yol. İndim dolmuştan. Kültür Merkezi nin önüne geldim. Işıklar yanmıyor…
Otoparkı bomboş bir Allah’ın kulu yok önünde.
Önüne kadar yürüdüm. Merdivenlerine oturdum. Kulaklığımı çıkardım kulağımdan.
Bu olayın Sakarya versiyonu hemen geldi aklıma. En boktan anılarım içinden en olmadık
zamanda ne demeye gün yüzüne çıkardı ki ??. Sakarya da bir tiyatro oyunu için yanlış
yere gitmiştim. Gülmüştü telefonda… O kadar çok gülmüştü ki yüzüne kapattım telefonu.
Sonra aradığında açmamıştım. Sonra hemen hazırlanıp banyoya girmiştim. O kadar net
hatırlıyorum kı 10 sene öncesinin şu sahnesini.
Kafam attığında banyoya sığınmam o zamanlardan hediye olmalı.
Tekrar dolmuşun geçtiği yere doğru yürümeye başlarken ağlamaya başladım…
Neydi bunun sebebi?
Konserin iptal olduğundan koca şehirde bir tek benim haberdar olmamam mı ?Bu kadını bu kadar çok dinlemek isterken içine düştüğüm durum mu?
O nun bu kadar gülmesi mi?
Onunla Birsen Tezer’ i dinleyemem mi??
