29 Mart 2016, Salı
saat: 21:07
Bizim iş yerinde bir kız var. Kız benden sonra benim üstüm olarak işe başladı. Yaşıtız. Aynı okuldan mezunuz. İnsanlarla iyi geçinmeye çaba gösteren biriyimdir, ama bu kızla bu mümkün değil. Kız yürüyen ego. Zengin ve bununla kaba bir şekilde gösteriş yapıyor. Bizim ayıp diye bildiğimiz türden gösteriş. Her an saldırmaya hazır. Söylediğim her cümleye laf sokmalar filan. Bunlar benim yapabileceğim şeyler değil. O yüzden aynı şekilde karşılık veremiyor, başedemiyordum. Mümkün olduğunca onunla muhatap olmamaya çalışıyordum. Yakın zamanda aramızdaki bu tuhaf sürtüşme ayyuka çıktı. Yönetim Beyanı raporunu bu kız yayınladı ve benim adımı yazmamış. Bilerek yapmamıştır, atlamıştır, biliyorum. Ama inanılmaz tepem attı. Geçen sene de aynı şey olmuştu. Ulan iki senedir kıçımı yırtıyor Yönetim Beyanı yapıyorum, sanki hiç yapmamış gibiyim. Ben aynı şeyi yapmış olsam Bayan Ego ağzıma sıçardı diye düşünüp ben onun ağzına sıçtım. Tabii ki, kabul etmedi hatasını. Görev mektubunda kimler varsa onları yazmış. Hayır, dedim, programa bakabilirdiniz orada adım yazıyor. Takdir edermişim ki, programa bakmak rapor hazırlamanın adımlarından biri değilmiş. Belki programa bakmak rapor hazırlamanın bileşenlerinden biri değildir, ama kimlerin görev almış olduğunu tespit etmek rapor hazırlamanın bileşenlerinden biridir dedim. Burada "ÇAAAT" diye bir el hareketi yapıyorum, siz anlayın ne olduğunu. Lafı koydum tabii. Arkadaşlar gözüm dönünce, bana haksızlık yapılınca ben artık üst müst tanımam. Hatasını kabul edecek. Bu olayın üzerinden biraz vakit geçti. Dün ilk kez karşılaştık o zamandan beri. Buz gibiyiz. Göz kontağı kurmamaya çalışmalar, aynı ortamda bulunmama çabaları, vs. Dün sırf o var diye yemeğe çıkmadım, mutfağa gitmedim, kimseyle muhabbet etmedim. Kabuğuma çekildim. Dolayısıyla günüm bok gibi geçti. Akşam eve gittiğimde ağlayacak gibiydim. Anneme anlattım azcık. Yapma öyle dedi. Çekme kendini, rahat ol. Böyle yaparsan tam tersine onu sevindirirsin. Boşver sen doğal ol. O ne yaparsa yapsın dedi. Çok anne lafları di mi? :D Canım annem. Bugün tam olarak bunu uyguladım. Yemeğe gittim, çok neşeliydim, herkesle muhabbet ettim, arada benim lafımı kesip muhabbete girdiğinde önemsemedim, duymamış gibi devam ettim, mutfağa gittim. 2 kez ben ordayım diye çayını kahvesini alıp masasına geri döndü. Oh be günce. Bugün iyiyim. Şimdi onlar düşünsün. :D Yönetim Beyanı konusunu da performans görüşmesinde Başkan'a anlatıcam. İsim vermicem, ama o anlar zaten. Emeğim var benim orada. Bilsin.
O kadar yazdım, hala eve çok var günce be. (Servisteyim de) İstanbul'a dönmüş olmak hemen sıktı. Keşke işim ve evim yakın olsaydı. Evimi seviyorum çünkü. Hadi hemencik geleyim. Ciao.
