31 Mart 2016, Perşembe
saat: 14:22
bir ilişkide sınırlar nerede başlar nerede biter?ahlak dediğin kime göre neye göre?
günlerdir kafam darmadağın.
her dokunduğunda gözlerim doluyor,sonra akıyor akıyor akıyor sonra susuyorum.
rahatladın mı diye soruyor
hayır diyorum.
ben artık ağladıkça açılıp rahatlamıyorum,içim şiştikçe şişiyor sanki.
hayatımda ilk defa bir erkekle karşılıklı oturup,konuşup sıkıntımı anlatabiliyorum,ilk defa bir erkek bana ne saçmalıyorsun demek yerine bu dediklerinden ders çıkarıp bi ilişki nasıl yürütülür öğrenmeye açığım ben diyor.
peki benim neden gözlerim doluyor?
neden bakmış ki instagramdan bu ultra seksi kadınlara?
ben çok yetersiz,ben çok çirkin?
ben yeterince çekici değil,ben sıkıcı?
peki bunu tüm erkekler yapıyor açıklaması bu geçerli bir açıklama mı?
onun dediği gibi benim de televizyonda seksi bir adam gördüğümde yorum yapmamla aynı şey mi şimdi bu?
peki benim beynim gerçekten? benim gözüm başkasını görüyor mu? sanırım yer yer evet uygulamaya geçicek noktada değil oradan şöyle bir geçiyor bazen başkaları.
peki ben neden sevgilimin de herşeyi yapabilecek bir insan olduğunu unutup kendimi biricik,kendimi tek arzulanan kadın sanma yanılgısına düştüm.
ki ben ilişkilere en temkinli bakan,insandır herşeyi yapar diyen insan ne ara aklımı yitirdim bu kadar?
bu asık suratım,bu dokunamaz sevemez hallerim nerede acımasızlık olur bu tavır nereye kadar gider?
bir özür kaç sıkıntıyı çözer,bir özür kalbine en fazla ne kadar dokunabilir?
ben cezalandırmak için mi böyleyim,yoksa gerçekten dokunmak istemiyor muyum?
bir dokunsam kendi duvarımı aşıp geçer mi bu huzursuzluk yoksa kendime daha da mı kızarım?
kendime dair kafamda deli sorular.
insan fazla karanlık bir yaratık,birbirimizi ne kadar az tanısak o kadar iyi sanki.
