11 Nisan 2016, Pazartesi
saat: 21:20
Sabah büyük heyecan yaşadım güncecik.Uçağım vardı,gelmeyen taksi, arızalanan ve trafiği tıkayan araba derken uçağı ciddi ciddi kaçırıyordum.Yine de bir umutla alana koşarak girdim.Önce uçak kapandı dediler, kontuardaki çocuğa rica edince kapıyı aradı,şansıma otobüs kalkmamış, hemen kapıya yolladılar beni, tabi bu arada valizimi veremedim, o da elimde kaldı.Hamile kaldığımdan beri valizimi kabine almıyorum çünkü insanlar umursamaz ve gerçekten kimse yardım etmiyor.Neyse bugün mecbur kaldığım için uçağa valizi taşıdım işte, merdivenden de çıkardım falan ama o koltuğun üzerine koyma olayını yapamıyorum çünkü o kadar uzanmamam gerekiyor.Arkamdaki genç bir çocuğa ben hamileyim ağır kaldıramıyorum,rica etsem siz şuraya yerleştirir misiniz dedim.Çocuk sanki çok tuhaf bişey istiyomuşum gibi bi ifadeyle bıkkın bıkkın kaldırdı valizi, koymaya çalıştığı yere sığmadı, başka bi boşluk gösterdim, ben buraya koyayım da artık hostese söylersiniz o yerleştirsin dedi gitti.Çok uyuz oldum günce.Toplu taşımada falan da bana şu ana kadar hiç yer veren olmadı bu arada 7 ayın içindeyim karnım kocaman.Normalde umursamam belki ama hamilelikteki ödem yüzünden ellerim ve ayaklarım sürekli uyuşup hissizleşiyor, uzun süre ayakta durmak işkence gibi oluyor.İnsanların çevresine duyarsızlığı çok şaşırtıcı çoookkk.
Adana'da bindiğim taksinin şoförü bi taneydi ama. Amca beni bırakırken baktı çıkacağım yerin merdiveni var , siz hamilesiniz durun ben çıkarayım valizi dedi hemen.Gözlerim doldu yeminlen.Şimdi oturmuş çay içiyor ve çayımı şoför amca şerefine kaldırıyorum!
