25 Nisan 2016, Pazartesi
saat: 22:31
Öğleye doğru telefon çaldı, ben avukat bilmem ne dedi, aha dedim gene biri hakaret davası açtı galiba vs diye tırsmaya başlamışken asuman teyzeden bahsetti. yıllar oldu görmüyorum kadını aklıma ilk öldü galiba felan gelince telaşla bişeymi oldu deyince avukat durumu anlamış olacak ki toparladı hemen.
evi satmak istiyormuş vekaleti ona vermış,evde eşyalar var bunları sizin cıkarmanızı istiyor felan dedi.
bende fırsattan istifade asuman teyzenin numarasını alıp onu aradım daha sonra.
nerden baksan bi 45 dk felan konustuk.
neden gittin asuman teyze dedigimde siz benim evlatlarım gibiydiniz,halada öylesiniz. ceylinin ölümünü görüp seninde o halini görmek istemedim oglum dedi,biraz ağlaştık telefonda. canım benim nasıl özledim o tonton yanaklarını. keşke satmasaydın evide diyemedim. varlıgıda yokluguda bana ızdırap. bugün girdim eve en son ceylinin öldüğünü ögrendigimde girmiş dünyamı karartmıştım. bugünde cok farklı olmadı, yarın eşyaları çıkarıcaz. hatıra olarak alsammı dedigim şeyler var, daralınca acıp bakıp kendimi iyi hissedecegim ama bazen yokluguyla içimi parçalayacakta çok şey var. karar veremiyorum napacagıma sanırım herşey spontane gelişecek.
yarın zor bigün benim için,belki her kitabı koliye atışımda içim sızlıycak,kemanını elime aldıgımda içim yırtılacak,hele giysileri hala o kokuyorsa kimbilir yarın kaç kere ölücem.
Allahım neden beni böyle sınıyorsun ya.
