28 Nisan 2016, Perşembe
saat: 03:01
Güncem,
İnsan bir hançerle kendi işini kendi görebilirken, zamanın sillesine, hakaretlerine, zalimin haksızlıklarına, kendini beğenmişin küstahlıklarına, karşılıksız kalan aşkın acısına, kanunların ihameline, mevki sahiplerinin kibirine, sabırla gösterilmiş meşakatin değersizlerce hor görülmesine nasıl katlanabiliyor? Kim bu iğrenç ve sıkıcı hayata razı gelebiliyor ki? Anlamak mümkün değil?
Neyin tribi veya hatırası beni böyle öfkelendiren anlayamıyorum. Hiç bir şey yapacak enerjim ve isteğim yok. Daha bir kaç hafta önce kendimi dünyanın hakimi hissediyordum. Ah zalim hayat. En mutlu olduğun zamanlarda kahpe bir oyun hazırlamasan şaşardım doğrusu. Kız arkadaşımla ettiğim uzun sohbetler dışında ne yaptığımı pek anladığım söylenemez bugünlerde. Şunu idrak ettim son bir kaç yıldır. 2000 yazında girdiğim deprasyondan sanırım hala çıkamadım. Hala içimde bir yerlerde acısını taşıyorum. Ne büyük bir hayak kırıklığıdır. Üzerinden 16 yıl geçmiş ve hala canım acıyor bunun için. Bunun dışında gerçekten kızdığım hiç bir şey yok. Herkes kendi rolünü oynuyor işte. En son gerçekten hıçkıra hıçkıra 2002 yılında ağlamıştım. Ondan sonra bir daha o kadar göz yaşı döktüğümü hatırlamıyorum. Neler geliyor aklıma ya. 2002 yazının sonuydu. Taksimde ki burger king'in tuvaletine girip yüzüme su vurup kendime gelmeye çalıştım. Sonra otobüse bindim. Ayaktayken daha iyi gibiydim. Oturduğum an bütün gücümü kaybetmiştim. Başımı önüme koyup ağlamaya başladım. Canımın böyle acıdığını hatırlamıyorum. S. aramıştı yoldayken. Napıyorsun demişti. Konuşacak durumda değilim lütfen kapat dedim. Kapattık sonra mesaj atmıştı. Artık beni sevmiyorsun sanırım demişti. Sanırım o gün onunla yeniden buluşmuştuk. Mehmet bir paket sigara al iç kendine gelirsin demişti. Yanımda sigara vardı o yüzden. Sigara içmiştik S' ile. Konuşmuştuk. Sanırım bu onunla son görüşmemiz ve son sevişmemizdi. Ailem herşeyin o günden sonra daha kötüye gittiğini sanıyor. Hayır en kötüsünü o gün geride bırakmıştım. Bazen bir çizgi çekip 0dan başlamak gerekiyor ama işte görüyorsun 16 yıl sonra bile içinde bir yerlerde acısı kalıyor birşeylerin. Seni etkiliyor. Umursamaz yapıyor. 2 yıllık işkencenin bitişiydi o gün.
Kendine iyi bak güncem.
