05 Mayıs 2016, Perşembe
saat: 10:20
Öyle bir noktaya geliyorsun ki,etrafında sana değer verecek tek bir insan bile kalmıyor. Neden diye şöyle bir etraflica düşündüm. Düşündüm ama boş boş etrafima bakindim ne bi sonuca varabildim ne de içime su serpildi; gittikce battim.
Hayatımda hiç bir dost birakmamisim geriye. her daim yureklerin bir olduğu en zor zamanda sorunlarini paylaşıp birlikte çözümler arayacağın,sorgusuz sualsiz gel demeden bile yanina gelecek, en derin cukurdan senin cikmana yardımcı olacak ne bileyim herdem olacağın baska bir yurek istiyor insan ve ben bunun eksikliğini haddinden fazla hissediyorum. Sonra aklıma dost istersen Allah yeter sözü geliyor biraz telkin ile kendime geliyorum ve dua etmeye başlıyorum.
Mutsuz muyum diye düşündükçe mutsuzlasiyorum. Sadece şunu istiyorum azıcık değer. Azıcık deger vermeye gayret cabalama vs.gormek duymak ve hissetmek istiyorum. Çünkü ben çok emek verdim. Çünkü kendimi feda ettim. Çünkü bir kadınım ve bir anneyim ve sonuçta hayat arkadasinim değer görmeyi istemek şöyle dursun iyice degersizlestiriliyorum. Varlığımin bir kıymeti yok sanki kimsenin gözünde. Emeklerimin bu yürek yükümün karşılığı bu olmamaliydi.sonra asabilesiyorum sonra gözlerim karariyor sonra agirlasiyor sozlerim sonra artık söylenen sözleri yutmayip kusuyorum. Kustukca istahim kesiliyor ve gitmek istiyorum. Kaçmak koşmak gitmek istiyorum. O da olmuyor tüm gemiler yanık gidecek gidecek gücüm de kalmadı artık. Çıkmaz sokaktayim yine.
Şimdi kendime iki güzel yürek biriktiriyorum. annecim seni çok seviyorum neden uzuluyorsun demeleri beni en çok mutlu eden şey. Ondan ötesini de istemiyorum artık.
....
