20 Mayıs 2016, Cuma
saat: 17:37
Biz küçükken başladık sevdiklerimize yanlış yoldan ulaşmaya. O kadar ki hayalini kurmak bile bizim için çok önemliydi. Çünkü yaşamak istediklerimiz, ona dokunmak istemek, elini tutmak.. Tüm bunlar ayıptı, toplum baskısı ile biz bunları benliğimize oturttuk ve bir parçamız haline getirdik. Karşındaki kişi yerine düşünür olduk belli bir zaman sonra. Bir anda ona zarar vericeğimiz düşüncesiyle kaçmayı seçtik.. Bu yüzden sevgilerimizi hep uzak yaşadık belki de. En sevdiklerimiz olan ailemizden saklar olduk her şeyi..
Hissettiklerimiz bize özeldi belki de fakat eylemlerimiz genel geçerdi. Ulaşmak istediğimiz kaynağa yanlış yönlendirmeler yüzünden ulaşamadık. Bir türlü beceremedik hazzı tatmayı, bunun yerine eylemin en başında takıldık kaldık. Bir çok insan senin yerine düşünme ukalalığına düştü, başkaları yerine karar vermeyi kendinde hak saydı.
Hadsizce!
