22 Mayıs 2016, Pazar
saat: 15:26
miles gibi dingin mi, coltrane gibi cozutkan mı? meğer kind of blue'da coltrane de çalıyormuş. albumde bi tane parça var, freddie freeloader, mavi olmayan tek parça belki de, mavi olmayacak kadar neşeli. orda bile coltrane'ın ne zaman çıktığı anlaşılıyor, ortalığı silip süpürmeye başlıyor. artık bu sesi ayırabiliyorum.
dün şermini gördüm rüyamda, beni yolda bıraktı, dört yol ağzı,üst geçit, e5kenarı.oysa ben eve gidicektim.neden burda bıraktı beni şermin? yürürken kızdım ona. ama uzun zamandır görmemiştim,ne güzel oldu görüşüm.
miraçname,hallacı mansur dönemlerinden önce erol akyavaş bir rüya görüyor. o sıra hiçbir şey yapamıyor. yaptığı şeyleri hiç beğenmiyor. hep yeni baştan başlıyor. böyle bir süre geçiyor. rüyasında bir ağaç görüyor, ağaçta bir nesne.nesne ışık saçıyor. eline alıyor. bir ayna bu. uyanıyor. bu rüyasıyla doluyor içi. o sıralar amerikada olan şeyh bilmemne hazretlerine gidiyor, adam daha erol akyavaş yanına gider gitmez, anlat bakalım şu rüyanı diyor, konuşuyorlar, tavsiye şu:yapmak istediğin şeyi yap,onu içinde tutma. derhal yap. yine biraz direnç gösteriyor erol akyavaş ama sonra yapıyor. 4çarpı 4 çarpı 4 bir küp. miraç sahnesi. küpün içinde labirent. küpten bir ışık hüzmesi çıkıyor.dışarıdan küpün içine bir ışık hüzmesi giriyor. ..böyle bir proje. bu sıralarda bilge karasu'ya mektup yazıyor erol, şu sıralar bunlarla uğraşıyorum beni tek anlayabilecek kişi sensin diyor..
sonra işte miraçname, hallacı mansur ve diğerleri...
bir ara,50lerde sanırım ya da 60larda ağır bir depresyon yaşamış erol akyavaş. bir resim var, bir odanın içi, duvardaki tuğlalar küçük küçük, sabırla onları çizmiş ve odanın içine giren bir gökyüzü,ışık. ve artık depresyondan çıkmıştır erol akyavaş.artık odaya ışık girebilir. ve bunun gibi şeyler.
bazen düşünüyorum, topluma uyum sağlamadığım dönemde daha mı mutluydum diye. şu sıralar topluma uyum sağlamış görünüyorum, fakat bu sefer de eskiden yapabildiklerimi yapamıyorum.
hayatkısa,kuşlaruçuyor kadıköyde,cemal süreya sokakta.
