31 Mayıs 2016, Salı
saat: 22:06
Melisayla Cemşitin evinde beraberken bizde kalan bir cansu vardı bir zamanlar.İşte o kız büyüdü ve iş kadını oldu, beşiktaşta barkodun yanında halıcı açmış. O düşkündü zaten böyle el dokuma halılara felan,babası o işin piriydi vs.
neyse işte bugün hayırlı olsuna gideyim dedim, giderkende elim boş gitmiyim diye papatyalardan yakışıklı bi demet yaptırdım. Oraya giderken bi kız gördüm çiçekli elbisesiyle burdayım diye bağrıyodu havada güzel diye özenmiş makyaj yapmış. Annesi tekerlekli sandalyesini arkasından ittiriyodu, zihinsel özürlüydü kız ama nasıl tatlı görmeniz lazım yaşı muhtemelen 30a yakın, bu çiçegi ona vermeliyim bence diye dürttü içimden bir ses beni. Yönümü onlara doğru değiştirdim iyi günler diye kestim önlerini, bu güzellige bu çiçekler çok yakışır dedim annesinin hemen gözleri doldu, kızın kucagına cicegi bıraktım kız boynuma sarıldı canım benim nasıl mutlu oldu ya.
Bu ara aşırı duygusallaştım valla bide böyle şeylerle iyice içimi deşip duruyorum
Geziyi anmak için beyogluna gittim ama heryer polis kaynıyodu zaten anıtın orası ve gezi parkı kapalıydı tamamen. Berkin elvanın ailesi oradaydı akşam tekrar toplanmışlar o kısma katılamadım ama o güzel insanlarla aynı tarafta oldugum için bir kez daha gurur duydum kendimle.
Öyle işte. yeni birşeyler yazmaya başladım 70 sayfayı buldu, ilk kez tamamen kurguyla yazıyorum. hiç beceremem sanardım ama hala bazen kendimi şaşırtabiliyorum demek.
www.youtube.com/watch?v=6cvkMfoYRVA
