06 Haziran 2016, Pazartesi
saat: 22:36
Hayatımda hiç olmadıgı kadar insan seviyorum,en basit zor durumda kalan bi garson felan varsa yardım edesim geliyor, ama kendimden o derece nefret ediyorum.
bugün cansuyla ceylinden bahsedince içim delik deşik oldu,ona dair hissettigim şeyi tarif edemiyorum. ondan bahsederken üzülüyorum,mutlu oluyorum,aglayasım geliyor,gülerek anıyorum,üstüme fil oturuyo vs vs.
Dün küçük lena ile de konustuk aynı mevzuları o yüzden bugün hep aklımdaydI
Biliyomusun dün gece oturdum hayatım boyunca beni en cok mutlu eden şeyleri düşündüm, aklıma ilk gelen seninle gittigimiz belgrad yolculukları vardı. Büyük olaylarda nötr kalmışım ama küçük olaylarda olabildiğince mutluydum.Küçük dediklerim aslında küçük değil sadece diğer insanlara sıradan gelebilicek şeyler, bir gülüş bir bakış.
Sen benim bildiğin bu dünyadaki tek dikili toprağımmışsında ben çok geç farkına varmışım onu anlıyorum yeni yeni.
İlk uygarlıkların yeşerdiği , adem ve havvanın yaşadıgı cennet parçası,nuh peygamberin gemisini inşaa ettigi,babil kulesinin yükseldigi,sümerlerin yazıyı kesfettigi bereketli topraklar senin bedenindi.
Şehri süsleyen,insanları yakıcı güneşten koruyan gümrah bahçeler,yasemin,gül,portakal,limon ve seftali kokuları tasıyan sabah esintileriydin.
herşeyi o ıraktan döndüğüm güne geri sarsak, kabataştaki evde sen ben kızımız veya oglumuz, şuan ateş parçası gibi bişey olacaktı. sürekli buradayım ben ceylin. aşamıyorum ya. hazmettim sanarken hazmedemedigimi anlayıp kabuslar görüyorum geceleri, ne zaman bitecek bu eziyet bilmiyorum..
www.youtube.com/watch?v=ChKvQBk3PWM
