07 Haziran 2016, Salı
saat: 12:03
İstanbulda yaşamak artık kelleni koltuğunun altına alıp bir maceraya atılmak gibi bir şey oldu. Geçen haftadan beri başıma gelenlerin benim talihsizliğim olduğunu düşünüyordum ama artık bugün suçu kendimde aramaktan vazgeçtim.
Geçen salı yani geçen hafta bugün sabah işe giderken bindiğim minibüsten düşmekten yanımdaki adam sayesinde kurtuldum, çekip almasaydı beni ana haberlere konu olacak bir kaza ile beni tanıyacaktınız. Akşam evde ise tuvalet avizesinin kafama düşmesinden 1 adım ile kurtuldum :8
Bu salı ise güne depremle uyanarak başladım. Depremle uyandığın bir günün devamı daha etkileyici şeylerle dolu olmalı diye düşünüp işe gelmeye çalışırken korkunç bir ses ile sallandım yürüdüğüm yerde.Neler olup bittiğini anlamaya çalışan herkes birbirine baktı ama bişey anlamadık tabi. Birkaç dakika sonra karşıdan kocaman bir duman bulutunun yükselmesiyle birisi bomba patladı galiba dedi ve bizi ayılttı yolda. Sonraki hala bitmeyen ambulans,polis ve helikopter sesleri.
İstanbul ne kadar sevilsende herkesin bir ederi vardır, sanırım artık benim nezdimdeki eder doldu ...
