10 Haziran 2016, Cuma
saat: 13:03
iki gün önceki kavgadan sonra dün rahat birgün geçireceğimizi düşünüyordum.
Sushi sipariş ettik, eğlene eğlene yiyorduk birşeyler izliyorduk.
Facebooktan mesaj attı bir arkadaşı, merkezde bişiler varmış gelecek misiniz diye. Bana sordu, yok dedim yorgunum daha dün dışarıdaydık. Tamam dedi. Bende bişey olacağını anlamadım açıkçası.
Kanepeye biraz uzandım kitap okumaya başladım. geldi oturdu kanepenin en ucuna ve boş boş uzaklara bakmaya başladı.
Diyorum sorun ne, yok bişi..
Sonra yüzü iyice bozuldu, soruyorum neyin var ne oldu. bişey mi yaptım? yok..
Dedim gel yanıma uzan. Sarıldım, iyi hissetsin diye öpüyorum falan yok abi burda bile değil.
Nerelere gittin diyorum. Yok burda değilim ben. Ağlamaklı oldu durduk yere.
Sonra dayanamadım. Boktan bir işin var anlıyorum, benim işimin çok iyi olduğu söylenemez. Hergün en az 1 saat git gel ile geçiyor, Saçma sapan insanlarla anlaşmaya çalışıyorum. Eve gelmeyi dört gözle bekliyorum. Eve gelince sende böyle yapıyorsun ya zerre mutluluk kalmıyor içimde dedim. Benim günüm kötü olunca sana yansıtmamaya çalışıyorum. İşi işte bırakıyorum.
Bana yeterince destek olmuyorsun dedi. Dedim ne yapayım ya ne yapayım? Yanındayım işte, beni en gıcık ettiğin anlarda bile yanındayım. Kötü hissetme diye arkadaşlarımdan ayrıldım. Kimseyle konuşmuyorum.
