29 Haziran 2016, Çarşamba
saat: 18:15
Son sabrımı bu sabah adli tıp koridorlarında tükettim. Öldüğü muallak olan ve kolu,bacagı,elinden artık neresi varsa eşini teşhis etmek için gelen bir kadının yanında dibe vurdum tamamen.
O an onun yerinde olmadıgım için şükretmek gelmedi içimden. gebermediğim, hala bok varmış gibi yaşadığım için nefret ettim kendimden. Aldıgım nefes o kadının her dehşet içinde paramparça cesede baktıgı gözlerini gördükçe tonlarca ağır bastı omzuma.
Midem,zihnim,bedenim kaldıramadı bu yükü, gidip ögle vakti alkole daldım. Daha ilk birada sarhoş oldum ama o sahne gitmedi önümden. Kadının alyansına bakabilirmiyim ısrarı kulagımdan hiç gitmiyor.
Bizi gebertemeyecekler belki ama böyle delirtecekler,bombadan ölmeyen bizleri kahrımızdan öldürecekler.
Bugün duydugum acı dolu feryatları,çığlıkları hiç bir zaman unutamıcam. Bana bu travmayı yaşatan devletinde yedi ceddini sikeyim. Mümkünse kaça bölüneceksek bölünelim ve yaşayacaksak ufacık bi toprak parçası kadar biyer bile olsa huzur içinde yaşayalım varsın..
Benim takaatim kalmadı, bittim ben.Artık güçlü felan değilim.
