01 Temmuz 2016, Cuma
saat: 15:41
3 gecedir rüyamda belgradı,cumhuriyet meydanını görüyorum, beni çağırıyor orası diye düşüne düşüne bir anlık gazada gelmek suretiyle belgrada bileti aldım.
bayram sabahı 2 günlüğüne kaçıcam kimselere bişey demeyip.
Bugün kahvaltı yaptık yeşimle, kendisi kedilere bakan,boş zamanlarında tekne maketi yapan,güzel gülen ve iyilik dolu bir insan.
Yeni bir hayata ihtiyacım var, yeni bir kapıya,yeni bir ten kokusuna, yeni bir dokunuşa, yenilenmeye ihtiyacım var. Başkalaşmak değil. Metamorfoz bi sikime yaramıyor çünkü. Kabuk değiştirmeden yenilenmek acılarıma,geçmişime sünger çekmeden onların bana kattıklarıyla yenilenmek. Belki daha güçlü olmaya çalışarak yenilenmek.
Bunu tek başıma yapmaya kalksam depresyon denen illet peşimi bırakmıyor.
Ama bunu başkasıyla yaparkende onu kullanıyormuş hissi kendimi bana berbat hissettiriyor işte.
Yeşim bugün elimi tuttu. Hiç birşey demeden hemde. Koşullandırmadan. Belki oracıkta öpsem oda istiyordu. Ama yapamadım işte istemekle hazır olmak arasında delilik ve dahiligin arasındaki kadar ince bi çizgi var.
en baştan herşeyi en açık şekilde anlatıcam, hiroşimadaki atom bombasının düştüğü yerden farksız olmadıgımı görücek ve kararı o vericek.
Ben artık kimsenin hayatıyla oynamak istemiyorum, işin ironik yanı kimsenin hayatıyla oynamak gibi bir amaç taşımıyorum ama sanki bana bahşedilmiş böyle bir lanet taşıyorum.
bütün sıkıntıda burda aslında
www.youtube.com/watch?v=cE6wxDqdOV0
