04 Temmuz 2016, Pazartesi
saat: 12:36
Eşyalarını topladı..
Cuma akşamı ona anlatmak istediğim şeyler olduğunu ama anlatamadığımdan bahsetmiştim. Dün gece yattığımızda zorladı konuş lütfen diye. Şimdi konuşmayalım geç oldu dedim. Biraz daha zorladı. Açıkladım..
Parise gelmek ne kadar çok etkiliyor beni biliyorsun. Aklımı kaçırmak üzereyim. Ailenle tanışmak. Annenin evinde o kadar süre kalmak. Bunu sana birkaç kere söyledim ona rağmen bir şey yok gibi davranıyorsun günlerdir. Ben ise kafayı sıyırıyorum karşında birkaç kez sana söylemeye çalıştım görmezden gelip üstüne üstük neyin var diyorsun. Gitmek istemediğimi söylemiştim sana dedim.
O da, belki konuşmazsam kendiliğinden geçer gelmeni çok istiyordum dedi. Neden şimdi söylüyorsun peki dedi, o kadar zaman vardı.
Ne zaman senin istemediğin bir konu konuşsak ağlıyorsun konuşmuyorsun ve üzülüyorsun dedim. Nasıl konuşayım? O kadar çok şeyi içime atıyorum ve artık bu ilişkide konuşamıyoruz dedim.
Olmaz öyle şey, nasıl bir ilişki bu ? Birbirimizle konuşamayacaksak ne anladım ben bu işten? dedi
Doğru söylüyorsun ama ne zaman açsam bir kavga, ağlamalar oluyor artık konuşamıyorum seninle dedi.
Sonra birlikte yaşamamızı sordum. 7 aydır çıkıyoruz ve 5 ayında bil fiil birlikte yaşıyoruz. Senden en az 5 kez kendime ait vaktimin olmadığını ve bazen yanlız kalmak istediğimi söyledim. Ama sen bana kaç gün yanlızlık tanıdın?
Pek değil, aslında hiç.. Sıfır dedi.
E dedim ? 2. aydan birlikte yaşamak sana nasıl geliyor.
Benim için sorun yok, senin için var sanırım dedi.
E nasıl olmaz ? Tamamen hayat tarzım değişti, bana sorulmadan değişti. O kadar kavga gürültü yaşadık bunun içinmiydi...
Herneyse.. ikili konuşmaları kesiyorum. Sonuca bağlıyorum.
Gece geç saatlere kadar ağladı. Ağlamasını kesmek istedim, sarıldım öptüm vs. Ama sarıldıkça daha fazla ağladı. Bu yüzden anlatamıyordum işte...
Sabah çok erken uyanmıştı. Eşyalarını topluyordu. Günaydın dedim.. cevap gelmedi.
Sigara ve kahve içerken bekledim ne olacak diye. Bir tarafım durdurmak istiyordu onu. Hala değer veriyorum. Diğer bir tarafım ise durdurursam bütün çabalarım boşa gideceğini biliyordu. Toplaması bitti, ara boşluğa koydu bütün eşyalarını.
Birşey demeden mi gidiyorsun dedim.
Hayır dedi, daha gitmiyorum.
Koltukta oturduk, sarıldım. bacaklarına uzandım...
Çok duygulandım günce.. Yaşadığımız herşey gözümün önünden yavaş yavaş geçiyordu. Her şeyde bir anımız var. Telefonumda sadece ikimizin resimleri var. O kadar güzel anı. Ayrılıp ayrılmadığımızı düşünüyordum. Emin olamadım. Ayrılmayı isterken bir anda olup olmayacağını düşündüm. Nasıl olsa bir hafta yok. Parise gidiyor. O sürede ayrı kalıp neyin ne olduğunu anlarım dedim kendime. En azından fevri bir karar olup olmadığını görürüm.
Eşyalarını taşımasına yardımcı oldum, evine götürdüm. Yukarı taşıdım. Ufak bir öpücük verdim ve geri döndüm.Kısacası ayrılık yok. Sadece mesafe koyduk
Bunları şimdi konuşmam iyi oldu... 3 gün sonra gidiyor, ailesiyle vakit geçirip kendini iyi hisseder. Aklından atar. Bende kendimi dinlerim.
Bayramda yanlız kalıcam günce :)
istediğim buydu sanırım..
göreceğiz !
