06 Temmuz 2016, Çarşamba
saat: 18:21
Gönen iyi geldi kafamı dinledim, ilk kez eskisi gibi hissettim kendimi orada.
Doğduğum evde,büyüdüğüm sokaklarda,koşturduğum parklarda gezindim durdum.
Sırbistan'a gitmekten vazgeçirtecek bir huzur vardı, açık konuşmak gerekirse birazda korktum.ve gitmedim.
Ceylin'in yıldönümünde gitmek istemedim, gidersem geri gelemezdim belki.
Bazen herkesten kaçmak,kaybolmak,izimi unutturmak istiyorum.
Kendime tahammül eşiğim sıfırın altında olmasa yapmaya cesaretimde var aslında,şu 3 günde bunu gördüm.
Bu aralar herkesi ağlatan bir palyaço oldum.
Annemin ilkokul arkadasının bir yegeni var cocuk 25 yasında ve engelli. Annesi çocugu istemiyor. Halası bakıyor o yüzden.Çocuk ikide bir annem beni begenmiyor deyip durdu yanımda. Kıyamadım cocuga, gözlerini benden ayıramıyor bide ama ben ona bakamıyorum, kıyamıyorum çünkü. Küpemi çok begendiğini söyleyince cıkarıp verdim senin olsun diye. Sarıldı bana teşekkür ederim diye. Annem ordan çıkışta bana sarılıp ağladı beraber ağlaştık, o bana sen çok iyi kalplisin diye ağlıyor ben ona o çocugun halinin ağırlığından aglıyorum.
Bugünde erkanın doğumgünü için bir not yazdım, önce annem sonra yengem ardından kuzenim aglayarak aradı.
Noluyoruz ya oldum birden.
Hayatımın en duygusal günlerini geçiriyorum galiba bu yaşananlar bu duygunun mirası olsa gerek.
İnsanları sevinçten aglatmak iyidir gene, dökülecekse gözyaşı sevinçten olsun öyle değil mi?
Herkese iyi bayramlar..
www.youtube.com/watch?v=DuDhiHSksaA
