08 Temmuz 2016, Cuma
saat: 12:26
Canımı yakışın kağıt kesiği gibi. Ansızın. Gözükmeyen alelade bi’ yer öyle yakıyor ki canımı bazen.
Yaralar kabuk bağlar oysa. Peki ya kağıt kesiği?
Sanki mümkünmüş gibi önüme çıkan bütün sokaklara birden saptım yokluğunun girdabında kör dehlizlerde ışıksız kaldım..
Gitgide kıyılarımdan uzaklaşıyorum,bir insanın kıyılarından uzaklaşması ne demek biliyormusun sevgilim,hele ki gözlerinin rengi sulardan uzaklaşmayı göze almak nasıl bir çaresizliktir tarif edebilir misin? Ben edemiyorumda. Neden konuşmuyorsun,uyuyor musun yoksa gene.
Sen orada uyuya kalınca,
Ben burada gece oluveriyorum.
Sırtıma daha nice haritalar çizecektin hani, Her biri bir yaralarımla örtüşecekti.Hiç mikrop kapmayacaktım,hiç hasta olmayacaktım hani.
Elinden tutup koşmaya başlayacağım hikaye olmalıydı bu.
Beni benden alan hikaye değil.
Toprağı üzerine giydiğin günden beri ilk kez bu kadar çaresiz ve yapayalnız hissediyorum kendimi.
www.youtube.com/watch?v=dnE0-mWzQ2I
