14 Temmuz 2016, Perşembe
saat: 11:54
insanın kardeşinin ailesine yaptığı en büyük kötülüklerden sonra 1,5 yıla yakındır görüşmemem normal. yalovada geçirdiğim bayramda da tesadüfen ailecek karşılaştık, mümkün olduğunca soğuk davrandım.
biliyorum ki anne ve babamın içi kan ağlıyor, o kadar arada kalıyorum ki düşündükçe geriliyorum. gerildikçe konsantrem bozuluyor, o nedenle yalovaya gelmemek yada anne ve babamla konuyu konusmamak için ugrasıyorum. biliyorlar ki yüzde yüz haklıyım. ondan ses edemiyorlar ama, ana baba ve yaşları geçkin olunca duygular daha ön plana çıkıyor.
eşim bana her konuda destek oluyor, o olmasaydı ne yapardım bilmiyorum son bir yıl.
çocuk için o kadar hevesli ki, bir kadının benden bu kadar cocuk isteyeceğini tahmin edemezdim. bir de şu tayin olayı beni geriyor. onu tamamen tanıdıklarından ve alıştığı cevredem zorla koparıyorum gibi geliyor. o nedenle cocuk olsa bir nebze daha iyi olacak gibi.
yarın spermiyogram testine gireceğim. umarım iyi çıkar.
