16 Temmuz 2016, Cumartesi
saat: 16:02
topluca delirdik. dün öleceğimi sandım. tek başıma evde kediyle. sürekli alçak uçuşlar ve patlama sesileri, silahlar, selalar. bakkalda su, ekmek, makarna, sigara, yağ, şeker bitmiş. sevdiceğim uzakta, anam uzakta, babam uzakta, arkadaşlarım uzakrta. sarılacak bir ben, bir battaniyem, bir kedim. elim telefonda, bilgisayarda.
en son sabaha karşı en kötü intihar edeyim diye düşünürken yakaladım kendimi, kalkp krizi geçirdiğimi sandım. ilk yardım çantası yaptım. sanki deprem oluyor. sanki vurulsa yaşadığım yer, bombalansa çıkabileceğim bu evden.
bakkalda 12 yaşlarda dolaptan içicek almaya çalışan kızın hiç bir şey anlamadan gülen yüzü aklıma düştü. twitterda korkunç görüntüler. bakamıyorum.
sevdiklerimize sarılalım... yaşama, umuda sarılalım
