27 Temmuz 2016, Çarşamba
saat: 08:19
İçimdeki şu bitmek bilmeyen karanlık . Ve anladım ki küçüçük bi olumsuzluk bile dünyamı başıma yıkmaya yetiyor . Benimkisi nankörlük dünyada ki sorunlara şöyle bi gözatınca lafı bile olmaz benimkinin ama ruh hali başka bişey . Uyanıyorsun karanlık yatıyorsun karanlık . Bu melankoli beni kanser eder zaten yakında . Kuyunun dibi olduğunu bilmek ve anın birinde çakılacağını bilerek düşmek zor iş ama sonra düşünüyorum diyelim ki kuyunun dibi yok. Hangisi daha iyi ? Bana sorarsan ikiside berbat kuyudasın neticede kafanın parçalanmasını istemesende dipsiz bi kuyuda sürekli düşmek daha da kötüsü belki. İşin aslı ömrümüzün bi sonu olduğu gerçeğiyle yaşamak zor olsada bi gün biri çıkıp ölümsüzsün deseydi herşey daha da kötü olabilirdi.
Şimdilik benden bu kadar hoşçakal günce
