04 Ağustos 2016, Çarşamba
saat: 00:19
Çok garip bir şey, eskiden melankolik olacak vaktim oluyordu. Şimdi melankolikliğe ayıracak bir anım bile yok. İyi mi, kötü mü sorusunun cevabını bulabileceğimi ise sanmıyorum.
Zira zihnimin derinliklerinde bir soru oluşması, bu soruya da uygun bir cevabı çekmecelerden arayıp bulabilmem için, hiçbir şey yapmaya daha fazla vakit ayırmam gerekiyor.
Yani aslında sorunun kendisi, cevabı da içerisinde barındırıyor. Yani daha çok vaktim olduğu için daha melankolik oluyordum, bu da daha çok düşünmeme neden oluyordu. Daha çok düşünmem ise, daha çok melankolik olmama neden oluyordu.
İçimdeki Peter Panlik, tamamiyle pasifize edilmemiş olsa da, SGK kaydı yapılmış durumda. Daha ne kadar çocukluğunu bırakmadan durabilir, meçhul.
Hiçbir şey yapmayı bırakalı düşünmüyorum diyorum ya, hobilerin büyük etkisi var buna. Oyun oynamak, motosiklete binmek, maket yapmak gibi şeyler beynimin es vermesini engellerken, garip bir sakinleştirici etkisi altına sokuyor. Ayrıca hiçbir zaman yanlız kalmamanın da etkisi kesinlikle yadsınamaz.
Yanlış anlama, şikayet ettiğim için bunları yazmıyorum, aksine dediğim prozac kafası gayet lezzetli günler geçirmeme vesile oluyor. Sadece durup düşünmeyi ve o melankoli halini özlediğimi fark ettim.
Bunu da 550 kilometre motor üzerinde seyahat edip, bu süre boyunca yol dışında hiçbir şey düşünmemiş olduğumda fark ettim. Bunu fark etmem de, Ankara'da bir otel odasında yapacak hiçbir şeyim olmadığı için, biraz da yorgunluk nedeniyle yatakta uzandığım ana denk geldi.
Bu kadar fark etmek yeter. Yazıda aynı kelime bu kadar tekrar edilmez. Şuncağız şeyi yazmayı bile becerememeye başlamışım. Neyse, sözün özü, yalnız kamp yapmak istiyorum. Yalnızlık ve melankoli de lazım bünyeye.
