28 Ağustos 2016, Pazar
saat: 13:41
Ekmek yiyorum ağır geliyor çay içiyorum sigara içiyorum daha dudaklarımdan itibaren dünya duruyor ve ağzıma götürdüğüm herşey tonlarca ağırlığa bürünüyor.Midem sanki esnek bir torbaymış da o tonlarca yük içine doluştukça ayaklarıma kadar sarkıyormuş gibi oluyor.Göğsüm ciğerim mezartaşı gibi ruhsuz hissiz yosunlu nemli pis .Vücudumu terkedip koşarak uzaklaşmak düşüncelerimi duymamak için avaz avaz bağırmak istiyorum..
Dedimki kendime şimdi sakin olayım herşeyin planıni programını yapayım bi kenarda oturup adamakıllı bi düşüneyim..
O niyetle perdeleri kapadım.kuşların cıvıltısını duymayayım diye bu sıcakta kapıyı bacayı kapadım.Bu türde bir izolasyon cezaevinde etkili olmuştu.Oradayken beynim buharlı lokomotif gibi çalışıyordu..hersey iyi gidiyordu.Planları sonuçlandırıp üst üste koyuyor plan sandwiçi yapıyordum sonra bu şey oldu işte..Bu şey daha öncede olmuştu.Çok korkmuştum.Bir daha olmasın diye beynimi çer çöple meşgul etmiş şu dakikaya kadar idare etmiştim.
Kaçamam tabi bundan.Eşşek gibi bununla yaşamaya ve hazmetmeye alt etmeye alışmalıyım.Artık yalnızım tekim ve bu saate kadar başıma gelen şeylerin sorumlusu gercekten hayatıma girip çıkanlarmı yoksa benmiyim bizatihi yaşayarak öğrenmeliyim.
Köşeye sıkışmış ve sırtını kambur hale getirmiş kuyruğunun ucuna kadar tüm tüylerini dikmiş bir kedi gibiyim şimdi..gümbürdeyen kalbim ağzımdan fırlayıp gidecek ama ben sanki binlerce kere bu kavgaya girip çıkmış gibi sakin ve mağrur görünmeye çalışıyorum..
İlk hamleyi karşısındakinden bekleyen ve gördüğün gibi sakinim buyur gel dercesine kuyruğunu oraya buraya savuran kedi gibi balkon kapısının önünde ayakta duruyor ve bunları yazıyorum..
Noolcaksa olsun..
