13 Eylül 2016, Salı
saat: 03:54
Gecen haftasonu Yasemin Aylin ile beraber anneannesine gitti. Genel bir sikinti halindeyim ama Pazartesi aksami kizimi gorur gormez agzimin kenarlari kulaklarima yapisti kisa bir sure. Gercekten cok acayip. Uzakta durup bir bakisi var ki aklima bile gelince gozume mutluluk yaslari oturabiliyor. 16 ayda alisirsin di mi normalde? Yok oyle.
Simdi bir hafta tatil var diye ABD'ne geldik. Onlar New York'ta kalacak ben Akron'a lastiklerle ilgili bir kongreye gidiyorum. Persembe aksami donecegim.
Game of Thrones maratonundan sonra Witcher iyi geldi. Umarim bu sekilde devam eder. Bunlara zaman bulabilecegimi hic dusunmezdim ama 2-3 aydir zaman veriyorum. Gerci ise yeterli zamani veremiyorum bayadir. O da bir garip aslinda. 7'de bile kalksam 10'dan once evden cikamiyorum.
Nesi garip abi tukenmislik yasiyorum iste. Yardimci olacak tek sey ufak basarilar. Babamlar hic ustume gelmiyor ki su donemde ihtiyacim olan bu zaten. Bir kac guzel sey olacak ve oluyor. Yakin daha iyi olacagim diye umuyorum. Hep boyle umuyorum zaten liseden beri.
Lisede, gitgide daha kotu olacagimi biliyordum. Anin degerini bilmeyi de sagliyor. Kotu olan zamanlarda da, zamaninda bir seyi dogru anlamis oldugumu bilmek guven veriyor. O donemim gercekci pesimistliginin bana bugun bile yasam gucu verdigine inanir misin Shea? Inanmayabilirsin.
Yasemin'in universiteden sevdigi bir hocasiyla bulustuk bugun. Adam para hirsi olan insanlarin hareketlerinin sonuclarini temel ahlaki acidan gormezden gelmesinden bahsetti.
Hemen olmuyor o, zaman icinde oluyor. Bi dolu yolu vardir. Bir kac yolu sahsen biliyorum. Acaba o yollardan dondum mu, yoksa o yollarin uzerinde miyim?
