18 Ekim 2016, Salı
saat: 09:56
Çınarın okulu çok değişik biryer,5 yaşında çocuklara öğrettikleri şeyleri biz ilkokuldan sonra öğreniyorduk.Burdan mezun olunca oxforda yatay geçiş yaptıracaklar sanırım.
Dün birde oyun oynatacaklarmış en iyi anlaştıkları kendisinden büyük ebeveynleriyle. anne baba dışında tabi.
Çınarda hemen kankam demiş, öğretmeni haliyle durumu anlamayınca olmaz çınarcım senden büyük olması lazım demiş.
Çınar gene üstelemiş tamam işte kankam büyük zaten diye sonra kuzenim durumu açıklayınca kankasının aslında ben olduğunu öğrenmiş.
Telefonda biraz komik bir diyalog oldu bu yüzden. Bakalım japonyaya gitmeden sahnenin tozunuda attırıcaz heralde.
Umarım küçük prens felan seçerler, işledikleri dersleri görünce bunlar gider shakespeare,gogol felan oynatırlar diyede tırsmıyor degilim.
Geçen ipek böceği,onun hayatına yön vereceksin derken aslında bunlardan bahsediyordum ben.
Onun sevgisine maruz kalmak dünyanın en güzel şeyi.
aramızdaki bromance ilişki benimle konuşurken gözlerimin içine bakması,benimleyken sürekli kahkahalara boğulması tarif edilemez birşey
ama bu kadar bağlı olduğun bir insanı kaybedince açılan boşluk dolmuyor. Dedemden biliyorum bu hissi. Ben olmayınca çınarda benim gibi hissetmesin istiyorum.çünkü bildiğin çaresiz kalıyosun ya. naparsan yap o boşluk dolmuyor, o puzzle hep eksik parçasıyla duruyor vitrinde. ve o eksik her gözüne çarptıgında öyle tırmalıyor ki tekrar tekrar canını sıkıyor,kronikleşiyor durum.
ben dedemi kaybedeli ocak 14te 10 yıl olacak.
bu 10 yılda o kadar çok kaybettim ki herşeyi ona bağlıyorum. Zırhımı kaybetmiş bir asker gibiyim savaş alanında onsuz.
İşte tam da bu yüzden keşke bu kadarda bağlanmasaydı bana diyorum bazen.
www.youtube.com/watch?v=yoZPVMEsbeQ
