23 Ekim 2016, Pazar
saat: 20:07
Belki de bu hayatın bitmesi sandığım kadar kötü bir şey değildir. Her zaman ölümden çok korktum. Daha dün şurdaydı derken insanların birden bire nefes almaz, konuşmaz olması bana hep çok inanılmaz ve bilinemezliği sebebiyle de çok korkunç gelmiştir. Her düşünüşümde kafayı yiyecek gibi olurum. Bugün hayatımda ilk kez, uzaktaki dağlara baktığımda o sakin heybetli dağın bir parçası olmak istedim. O dağda bir ağaç olmak istedim. Bu hayatın sona ermesi ızdırapların sona ermesi ve huzura kavuşmaktır belki de diye düşündüm. Bir ağaç olsam. Tasasız. Rüzgar yapraklarımın arasında dolaşıp hışırdatsa onları. Kışın karın ağırlığından dallarım sarksa. Üst yapraklarım güneşle yıkansa. Yağmurun sesiyle huzur bulsam, içsem, yıkansam, yenilensem, ferahlasam. Çiçek açsam, meyve versem. Sadece ağaç olsam.
