25 Ekim 2016, Salı
saat: 22:10
Bugün gerçekten bir metropol insanı olmadığımı anladım, ilk kez öfke damarlarımda akan kanı bir piston gibi sıkıştırdı ve çığlık attım.
Dayanılacak gibi değil bu şehir.
Kendi içimdeki ıssızlıktan sonra dışarıdaki kalabalık beni mahvetmeye başladı günbegün.
Tek artısı güzel kadın havuzu, yani kadına sanat eseri olarak bakan biri için şehir hayatı elbette iç açıcı olabilir ama artık bundan da geçtim. Yeter gari. Bu şehirden bir şekilde temelli gitmem gerek.
Anılarımı mahvettiler zaten, feriye yok,kabataş iskelesi yok,arnavutköydeki ev yok.
sokaklarını çiğnediğimiz yollar bile değişti bize ait hiçbirşey kalmadı nerdeyse.
Ben dağa çıkmak istiyorum denizi görecek bir dağa ama. arkamda yeşil önümde mavi olacak.
At binicem,odun kesicem ağzımda ot ile hamagımda sallanırken kitabımı okuycam.
Birde iri göğüslü,kalem gibi bir hatuna aşık olup onuda yanımda götürücem.
İstediğim şey tam olarak bu.
www.youtube.com/watch?v=Ry6h1GRxO6c
