04 Kasım 2016, Cumartesi
saat: 23:35
bugün baya gergin bi gündü..öyle bi an geldi ki gün içinde nefes alamadım. resmen nereye saldıracağını bilmeme ve mantıklı davranma hali. başka bişey değil.antiparantez evlendiğimden beri zararlı alışkanlıklarım bayaa azaldı.. bunun yerleşik düzene geçmekle pek tabi ki ilgisi alakası var ... herneyse öyle daralıp bunaldım ki indim aşağıya çekmecemde sakladığım acil durym sigarasından bi dal alıp :) ohhhh dünya varmış...
metroda bolca vaktim oluyor iş çıkışı eve gelene kadar çoğu zaman kitap okuyor. bazen candy crush oynuorum ender olarak uyuyorum ve ya müzik dinleyip insanları izliyorum...gerçi insanların yorgunhissettiği saatlerde metroyla seyehat ediyorum. fakat herkesin yüzü düşük,pek çoğu benim gibi bir kafeste hissediyor kendini ... bazıları yalnız...
ben hiç bi zaman içindeki seslere kulaklarını tıkayabilen biri olmadım...olamadım.. insanları izlerkende ne alaka bi çıkarımda bulundum bugün farkettimki çoğu insan yalnız hissetiği için kendiniçocuk sahbi oluyor... sonrada şaka gibi bir şey oluyor kendi hayal kırıklıklıklarının yapamadıklarının ismini koyuyor çocuğuna...koca koca isimler veriyor ona umut diyor, özgür diyor,filiz diyor,ahu diyor... bunları düşünürken bir soru geçti sonrasında zihnimden... durdum ve sordum kendime..
"sahi senin adın ne, hikayesi ne bu ismin ? "
www.youtube.com/watch?v=xviJia-cuS8
